W Parku Narodowym Królowej Elżbiety w Ugandzie, odporny jednooki, trójnożny lew o imieniu Jacob łamie oczekiwania i przechytrza surowe zasady sawanny. Ten 11-letni samiec przeszedł przez niszczycielskie kontuzje, które skazałyby większość lwów na zagładę. W 2020 roku sidła kłusownika odcięły mu lewą tylną nogę. Wkrótce potem atak bawoła z Kapsztadu pozostawił go niewidomym na jedno oko. Zazwyczaj takie uszkodzenia—utrata prędkości, siły i pełnego widzenia—prowadzą do głodzenia się dorosłego samca lwa, który polega na wybuchowych sprintach (do 50 mph lub 80 km/h w krótkich seriach), aby pokonać dużą zdobycz, taką jak guziec ważący do 440 funtów (200 kg). Jednak Jacob doskonale się przystosował, przepisując swoją strategię polowania. Nagrania z drona termalnego uchwycone przez badaczy z projektu monitorowania lwów Kyambura pokazują, jak stosuje taktyki bardziej przypominające lamparta niż tradycyjnego myśliwego z stada lwów. Ukrywa się w gęstej roślinności, podchodzi blisko i przeprowadza nagłe, silne zasadzki, zamiast angażować się w długotrwałe pościgi, których już nie może utrzymać. Zauważono go nawet przy wykopywaniu zdobyczy z nor, celując w wolniejsze, bardziej niezawodne gatunki, aby skutecznie zdobywać posiłki. Naukowiec zajmujący się ochroną przyrody, Alexander Braczkowski, zauważa, że Jacob zasadniczo zmienił swoją dietę i podejście. W przeciwieństwie do większości poważnie rannych lwów "trójnożnych", które mocno polegają na wsparciu stada w polowaniach na dużą zwierzynę, Jacob często poluje samotnie lub razem z bratem Tibu, pokazując niezwykłą niezależność i pomysłowość. Jego historia wykracza poza umiejętności łowieckie: nadal broni swojego terytorium i słynnie przepłynął przez Kazinga Channel, pełen krokodyli i hipopotamów—o długości około mili (1,6 km)—w wyczynie, który uważa się za jeden z najdłuższych zarejestrowanych dla tego gatunku. Gdy lwy w całej Afryce Wschodniej zmagają się z kurczącymi się siedliskami, kłusownictwem i presjami klimatycznymi, zdolność adaptacyjna Jacoba podkreśla kluczowy czynnik przetrwania. Badacze nadal uważnie go monitorują, zainspirowani tym, jak determinacja jednego zwierzęcia może informować szersze strategie ochrony w zmieniającym się świecie.

Chińscy naukowcy odkryli naturalny grafen o niewielu warstwach w próbkach gleby księżycowej zebranych z Księżyca. W regolicie pobranym z odległości prawie 240 000 mil (384 400 km) badacze zidentyfikowali małe wbudowane płatki tego niezwykłego materiału węglowego. Próbki zostały przywiezione na Ziemię przez misję Chang'e-5, która wylądowała na Księżycu w 2020 roku i przywiozła około 3,8 funta (1,7 kg) materiału księżycowego do szczegółowych badań. Grafen składa się z pojedynczej warstwy atomów węgla ułożonych w heksagonalnej siatce plastra miodu. Znany jako "materiał cud" lub "supermateriał" od momentu jego izolacji w 2004 roku, charakteryzuje się wyjątkowymi właściwościami: jest jednym z najsilniejszych znanych substancji, przewyższa miedź pod względem przewodnictwa elektrycznego i doskonale przewodzi ciepło. Te cechy czynią go bardzo obiecującym do zastosowań w elektronice, magazynowaniu energii (jak zaawansowane akumulatory) oraz kompozytach o wysokiej wydajności. Obrazowanie o wysokiej rozdzielczości i analiza ujawniły płatki grafenu składające się z 2 do 7 warstw w próbkach. Chociaż ślady węgla pojawiły się w wcześniejszych próbkach misji Apollo, to jest to pierwsze jednoznaczne potwierdzenie naturalnie występującego grafenu o niewielu warstwach na Księżycu, co sugeruje, że może być on bardziej powszechny w środowisku księżycowym, niż wcześniej sądzono. To odkrycie rodzi intrygujące pytania dotyczące pochodzenia Księżyca. Dominująca hipoteza wielkiego uderzenia zakłada, że Księżyc powstał około 4,5 miliarda lat temu z odpadów po zderzeniu protoplanety wielkości Marsa (Theia) z wczesną Ziemią — kataklizm, który miał zniszczyć i wyczerpać lotne pierwiastki, takie jak węgiel. Obecność grafenu kwestionuje to, sugerując albo pozostałości rodzimych chemii węgla, albo późniejsze dostarczenie i przetwarzanie przez uderzenia meteorytów, interakcje z wiatrem słonecznym lub inne mechanizmy. Naukowcy sugerują, że grafen prawdopodobnie powstał w wyniku naturalnych procesów wysokotemperaturowych i wysokociśnieniowych na Księżycu, takich jak starożytna aktywność wulkaniczna, bombardowanie mikrometeorytami lub ogrzewanie spowodowane uderzeniami — różniące się od kontrolowanej chemicznej depozycji parowej lub mechanicznych metod eksfoliacji stosowanych do jego produkcji na Ziemi. Poza przepisaniem niektórych aspektów historii geologicznej Księżyca, odkrycie podkreśla, jak ekstremalne warunki pozaziemskie mogą spontanicznie generować zaawansowane nanomateriały. Substancja, której produkcja na Ziemi pozostaje trudna i kosztowna, może naturalnie powstawać na powierzchni Księżyca, oferując potencjalne wglądy w przyszłe wykorzystanie zasobów in-situ w eksploracji kosmosu, a nawet nowe techniki produkcji inspirowane procesami kosmicznymi.

Lekarz pokazuje najlepszy sposób noszenia niemowląt po 6 miesiącach.